Improviseren op basis van majeur- en bluesladders

de achtergrond

Er zijn verschillende manieren om met een akkoordenschema om te gaan.
- verticaal soleren:
Hierin staan de akkoorden centraal en wordt 'per akkoord' gespeeld. De speler zoekt bij elk akkoord mooie patronen en lijnen en zoekt passende verbindingen om naar het volgende akkoord te komen. Voor zo'n improvisatie heb je een gedegen kennis van akkoorden en een uitgebreide 'gereedschapskist' met patronen nodig.
- horizontaal soleren:
Hierbij kijkt de solist meer naar de toonsoort en het verloop van een nummer en gebruikt de akkoorden om uit te zoeken in welke ladder(s) er over het stuk geimproviseerd kan worden, dat maakt het makklijker om melodische (horizontale) lijnen te spelen. Mijn vereenvoudiging is hierop gebaseerd.

Vaak wordt veel nadruk gelegd op het volgen (en laten horen) van alle akkoordovergangen. Dat maakt het leven van de beginnende improvisator naar mijn idee onnodig moeilijk. De meeste muziek wordt niet geschreven vanuit een akkoordenschema, maar vanuit een melodie of een tekst, waar vervolgens de akkoorden bij worden gezocht. In plaats van de akkoorden als hoofdleidraad te gebruiken, herleid ik een schema tot een reeks blokken met 'bruikbare noten' (majeurladder, mineurladder, bluesladder). Zo kun je je improvisatie eenvoudiger opzetten en een nummer rustig verkennen. Vervolgens kun je dan uitbreiden met versieringen en met specifieke (afwijkende) noten uit de akkoorden.

terug